Mój wiek. Pamiętnik mówiony – zapis rozmów przeprowadzonych przez Czesława Miłosza z Aleksandrem Watem w 1965 r., wydanych po raz pierwszy w Londynie w 1977 r.

Dwutomowy wywiad-rzeka zarejestrowany na taśmie magnetofonowej obejmuje rozmowy przeprowadzone podczas 40 sesji w 1965 r. w Berkeley, gdzie Wat przebywał na zaproszenie The Center for Slavic and East European Studies (Wydział Języków i Literatur Słowiańskich) przy University of California, oraz w Paryżu, gdzie Aleksander i Paulina Watowie zamieszkiwali.

Geneza i tytuł „Seanse z Watem miały służyć jego terapii” – napisał Miłosz w przedmowie. Zmagający się od 1953 roku z silnymi bólami głowy Wat zaczął cierpieć tak bardzo, że nie był w stanie normalnie egzystować, nie mówiąc już o pisaniu. Wówczas szef Centrum profesor Gregory Grossman zasugerował Miłoszowi, aby Wat podyktował swoje wspomnienia. Zrodził się pomysł nagrania jego wspomnień, nad których spisaniem zastanawiał się już kilka lat wcześniej. Mimo wewnętrznych oporów i sprzeciwu żony Janiny Miłosz zgodził się wystąpić w roli inspirującego rozmówcy.

Tytuł, zapożyczony został z wiersza Osipa Mandelsztama pt. Wiek: „O mój wieku, zwierzę moje, / Kto potrafi twoich źrenic / Wzrok odczytać i krwią swoją / Kręgi dwóch stuleci skleić?”O. Mandelsztam, Poezje, Kraków 1984, s.