Studia Jana Judy przerwała wojna, której wybuch zastał go na terenach Zagłębia, wcielonych wraz z Górnym Śląskiem do III Rzeszy. W czasie wojny rodzinną kamienicę w Sosnowcu zajęli Niemcy, a profesorostwo Judowie (Józef i Stefania) zostali wysiedleni do wsi Niwka. Rodzina poniosła dotkliwe straty, m.in. młodszy brat Jana, Zbigniew Andrzej ("Jędrek"), kapral podchorąży, żołnierz 7. pac Armii „Poznań” poległ we wrześniu 1939 w bitwie nad Bzurą, a jego wuj Marian Skibiński (brat Stefanii), oficer polskiego wywiadu, później nadkomisarz Straży Granicznej II RP, kawaler orderu Orderu Virtuti Militari (nr 7887), był więziony przez NKWD w Ostaszkowie i zamordowany wiosną 1940 w Twerze jako jedna z ofiar zbrodni katyńskiej.

W czasie wojny działał w konspiracji, a zatrudniony był jako technik ruchu w Hucie Zawiercie. W pierwszej połowie 1943 został żołnierzem Polski Podziemnej (ps. „Barski”), w oddziale partyzanckim kapitana Stanisława Wencla (ps. „Twardy”). Oddział ten wywodził się z GL PPS-WRN, a następnie wcielony został do Okręgu Śląskiego AK, jako oddział dywersyjny krypt. „Surowiec”. W lutym 1944 ugrupowanie „Twardego” stało się oddziałem leśnym, jako 1. kompania Oddziału Rozpoznawczego 23. Śląskiej Dywizji Piechoty Armii Krajowej.