Był poważnym konkurentem do nagrody głównej (Złotej Palmy), którą ostatecznie otrzymały ex aequo tak wybitne obrazy jak Czas apokalipsy Coppoli i Blaszany bębenek Schlöndorffa, a w werdykcie jury nie bez znaczenia okazały się czynniki polityczne (oficjalna delegacja radziecka optowała za Grand Prix, które w jej pojęciu honorowało całą kinematografię radziecką, a nie pojedynczego człowieka (reżysera) jak w wypadku przyznania „Złotej Palmy”). Sukces ten otworzył Konczałowskiemu drogę do światowej kariery na Zachodzie, pozwolił na legalny wyjazd do USA, gdzie stworzył kilka głośnych filmów.
Za pierwowzór głównego bohatera-nafciarza Aleksieja Ustiużanina posłużyła postać radzieckiego geologa, poszukiwacza ropy naftowej w Zachodniej Syberii Farmana Salmanowa.
Film był jednym z pierwszych filmów radzieckich w którym ścieżka dźwiękowa w dużym stopniu opiera się na elektronicznej muzyce instrumentalnej. Jej autor – Eduard Artiemjew do jej stworzenia został zainspirowany jedną z płyt Vangelisa, którą, przywiezioną z Zachodu, otrzymał od Konczałowskiego.