Po rewolucji bolszewickiej region stał się bardzo niebezpieczny i politycznie niestabilny w wyniku działań Białej i Czerwonej Armii, jak i powstańców narodowych z ruchu Basmachi.
Rejon starożytnego jedwabnego szlaku został zamknięty dla cudzoziemców ze względów politycznych w czasie wojny. W 1917 roku Krist przeniósł się do Samarkandy, gdzie znalazł pracę handlując z ludem Sart. Możliwość bezpośrednich rozmów z tubylcami dała mu jasny wgląd w ich sytuację. Jego prace są właśnie wyrazem wnikliwej znajomości różnych kultur i narodów w tym rejonie Azji Środkowej. W ciągu siedemdziesięciu dalszych lat teren ten był rzadko odwiedzany przez zagranicznych niezależnych badaczy, przez co jego zapiski są nieoceniony źródłem informacji na temat charakteru regionu przed sowietyzacją. Krist był zauroczony koczowniczymi ludami regionu, a także islamską architekturą Samarkandy, zwłaszcza kompleksem nekropoli Shah-i-Zinda, co po persku oznacza „Żyjący Król” i ma związek z pochowanym w tym miejscu kuzynem proroka Mahometa, Kusamem ibn Abbasem.