Oszczędzanie na rzecz okresu starości odbywa się nie tylko bezpośrednio przez jednostkę, ale również dzięki państwo poprzez system emerytalny, którego funkcją ekonomiczną jest – obok zapobiegania ubóstwu osób starszych (funkcja zabezpieczeniowa) – właśnie rozkładanie konsumpcji w czasie (funkcja ubezpieczeniowa). Nicholas Barr definiuje emeryturę jako złożoną odprowadzającemu składki przez rząd obietnicę otrzymania swojej części dóbr produkowanych przez innych po przejściu na emeryturę. Przyszły emeryt, uiszczając składkę emerytalną w środkowych latach swojego życia, konsumuje mniej niż produkuje, by móc wciąż konsumować u zmierzchu życia – wtedy, gdy ziszcza się ryzyko starości, po zakończeniu aktywności zawodowej.
Kredyty studenckie Wyrównywać poziom konsumpcji w cyklu życia można również w drugą stronę – by sfinansować inwestycję w edukację (kapitał ludzki). Cel ten realizuje się poprzez pożyczanie we wcześniejszym okresie konsumpcji na rzecz okresu późniejszego. Przykładem jest kredyt studencki, gdyż jeśli chodzi o działalność zarobkową studentów, stanowi ona konkurencję dla czasu poświęconego nauce, a co za tym idzie – obniża skuteczność kształcenia.
Przypisy