w 1650 wynosiła około 880 ludzi, a amazonki niebieskoskrzydłe były liczne. Po 1650 nastąpił gwałtowny wzrost liczby mieszkańców, co zaczęło wpływać na populację amazonek jeszcze przed nadejściem XVIII wieku. Heinrich Moritz Gaede, niemiecki naturalista, odnotował, że do 1836 liczebność populacji tych papug znacząco spadła. Mimo to w 1864 brytyjski ornitolog Edward Cavendish Taylor odnotował, że amazonki były pospolite w okolicach stolicy Portoryko, San Juan.
Początkowo aktywność ludzi na wyspie nie stanowiła zagrożenia dla amazonek. Tainowie polowali na te ptaki, lecz bez wpływu na populację. Przez dwa ostatnie stulecia (tj. wiek XIX i XX) wiele czynników składało się na drastyczne załamanie się liczebności amazonek: rozwój rolnictwa, budowa dróg, rozwój hydroelektrowni i robienie z piskląt zwierząt domowych. Zwłaszcza w 2. połowie XIX wieku większość portorykańskich pierwotnych lasów – niegdysiejszego środowiska życia amazonek – została wycięta dla rozwoju rolnictwa, zwłaszcza pod uprawy trzciny cukrowej, bawełny, kukurydzy i ryżu. Amazonki zaczęły polegać na uprawach jako głównym źródle pokarmu i zaczęły być postrzegane jako szkodniki;