W sierpniu 1909 został oficerem Głównego Zarządu Sztabu Generalnego jako referent oddziału zwiadowczego, po wybuchu I wojny światowej skierowany na front jako sztab-oficer referencji i poruczeń w zarządzie generalnego kwatermistrzostwa Stawki Naczelnego Dowódcy, od września 1915 zastępca generalnego kwatermistrza sztabu armii Frontu Zachodniego, a po rewolucji lutowej generalny kwatermistrz sztabu 10 Armii, szef sztabu tej armii i generalny kwatermistrz armii Frontu Zachodniego. Po rewolucji październikowej przeszedł na stronę bolszewików i jako wojskowy ekspert brał udział w pertraktacjach z niemiecką delegacją w Brześciu 1918, w lutym 1918 wstąpił ochotniczo do Armii Czerwonej i został szefem sztabu Frontu Zachodniego.
Brał udział w wojnie domowej w Rosji jako pomocnik szefa wojenruka Zachodniego Odcinka Ognia Zaporowego, od 10 maja do 11 sierpnia 1918 szef sztabu Białomorskiego Okręgu Wojskowego, w lutym w czerwcu-lipcu 1918 dowodził siłami lądowymi i morskimi rejonu archangielskiego, potem od 11 sierpnia do 11 września 1918 szef sztabu polowego Północno-Wschodniego Odcinka Oddziałów Ognia Zaporowego. Od 11 września do 22 listopada 1918 był szefem sztabu 6 Armii, od 22 listopada 1918 do 2 maja 1919 i ponownie od 26 maja 1919 do 30 marca 1919 dowódcą 6 Armii, a od 2 do 26 maja 1919 dowódcą Frontu Wschodniego.