Krytykowali oni Hutchinsona za brak detali technicznych oraz twierdzili, że fakt zastosowania systemu Fella przełoży się na niższe bezpieczeństwo pasażerów, którzy w przypadku konieczności ewakuacji musieliby uciekać z wagonów znajdujących się od 3 do ponad 9 metrów nad ziemią.

11 grudnia 1873 roku, po wycofaniu się Hutchinsona, komitet zarekomendował do realizacji poddaną niewielkim modyfikacjom propozycję Andrewsa. 26 grudnia tego samego roku Andrewsowi i Rosenbuschowi przyznana została koncesja na budowę linii, z zastrzeżeniem, że kolej ma zostać uruchomiona do końca stycznia 1875. Ponieważ Andrewsowi i Rosenbuschowi nie udało się zebrać funduszy na budowę kolei w wyznaczonym czasie, komisja po raz kolejny zebrała się w kwietniu 1875, aby przeanalizować oferty Giuseppe Mirabity, Scotta Tuckera oraz Fernandsa, które pojawiły się w międzyczasie. Początkowo zdecydowano się na przedłużenie koncesji Andrewsa i Rosenbuscha, którzy założyli spółkę Malta Railway Company, jednak finalnie, 3 lutego 1879 roku, kontrakt został podpisany z przedsiębiorstwem General Works założonym przez Mirabitę oraz inżyniera W. S. Sharpe’a.