Rozwój formy Wykonywane z gliny lub metalu, zdobione było dekoracją malarską bądź reliefową z zakończeniem w kształcie głowy ludzkiej lub zwierzęcej. Jako pozbawione stopki, naczynie można było odłożyć dopiero po wypiciu zawartości, gdyż stawiano je tylko odwrócone – na wylewie. Używano go do spełniania rytualnej libacji, lecz również podczas biesiad (sympozjonów). Jego nietypową formą był wytworzony w V wieku p.n.e. w ceramice greckiej ryton statyczny, wyposażony w podstawę umożliwiającą stawianie także napełnionego naczynia. Czasem mający nawet podwyższoną stopkę (jak kyliks), najczęściej przyjmował postać figuralnego naczynia (Murzyna, satyra, sfinksa, kobiety, Heraklesa), zakończonego jedynie w górnej części formą rytonuTh. Mannack: Griechische Vasenmalerei, dz. cyt., s. 40.. Ze źródeł pisanych wiadomo, że rytony określano specyficznymi nazwami w zależności od dekoracyjnej protomy zwierzęcia, np. gryps (gryf), lykos (wilk), onos (osioł), hemionos (muł), kapros (dzik), elephas (słoń), hippos (koń), tauros (byk)Oktawiusz Jurewicz, Lidia Winniczuk: Starożytni Grecy i Rzymianie w życiu prywatnym i państwowym. Warszawa: PWN, 1970, s.