Pracownie krzemieniarskie nad Czapnicą w Poznaniu – paleolityczna i mezolityczna krzemienica (warsztat obróbki krzemienia) zlokalizowana w Poznaniu, na VII terasie Warty (Starołęka Wielka), na północnym brzegu Czapnicy, w pobliżu granicy z CzapuramiJarmila Kaczmarek, Najdawniejsze skarby Starołęki, Głuszyny i Krzesin, w: Kronika Miasta Poznania, nr 4/2009, s.8-9, ISSN 0137-3552.
Historia Około 8300 (8800–8850Muzeum Archeologiczne w Poznaniu, Archeologia dzielnic poznańskich: Starołęka, Minikowo, Czapury) lat p.n.e. nieduża grupka wędrownych łowców natrafiła w tym miejscu na wychodnię narzutowego kredowego krzemienia bałtyckiego, co miało w tamtych czasach znaczenie na miarę skarbu (krzemień był wówczas surowcem bezcennym, podstawą wytwarzania większości narzędzi). W miejscu tym można było stosunkowo łatwo pozyskiwać buły krzemienne, celem ich przetwarzania na różnego rodzaju narzędzia. Założono więc w miejscu znaleziska pracownię krzemieniarską, w której buły poddawano obróbce. To stanowisko archeologiczne nazwano Krzemienicą I. Miała ona nieregularny, owalny kształt (12 × 15 metrów). Znaleziono tu liczne narzędzia krzemienne, a także odpadki powstałe w procesie obrabiania krzemienia.