thumb|100px|Zwój Gong Xiana. Kimbell Art Museum Gong Xian (), znany też pod imionami Banqian (半千) i Zhaizhangren (柴丈人); ur. ok. 1618, zm. 1689 – chiński malarz tworzący w epoce Qing.

Pochodził z Kunshan w prowincji Jiangsu, większość życia spędził jednak w Nankinie. Po upadku dynastii Ming, przeciwny rządom mandżurskim, wycofał się z życia publicznego. Wiódł żywot samotnika, współcześni uważali go za odludka i dziwaka. Mimo samotniczego trybu życia był wpływowym nauczycielem (jeden z jego uczniów, Wang Kai, napisał znany podręcznik do malarstwa). Zmarł w biedzie.

Zaliczany jest do grupy tzw. Ośmiu Mistrzów z Nankinu, wśród których był twórcą najwybitniejszym. Praktykował tradycyjne malarstwo tuszem na papierze i jedwabiu. Posługiwał się szeroką paletą odcieni ciemnego tuszu, tworzących silnie kontrasty z jasnym tłem. Był jednym z największych mistrzów techniki czarnego tuszu, wykorzystując ogromną gamę odcieni, od pełnej czerni do ledwie zaznaczonej szarości. Doskonale też posługiwał się pędzlem, tworząc z drobnych kropek i kresek złożone wzory, układające się w kształty drzew, skał itp., nieco podobnie do pointylistów.