Bitwa pod Qamdo – główne starcie zbrojne w czasie wojny chińsko-tybateńskiej, mające miejsce 7 października 1950 w pobliżu miasta Qamdo we wschodnim Tybecie.
Przebieg Realizując plan zdobycia Tybetu, Chińska Armia Ludowo-Wyzwoleńcza wkroczyła na terytorium swojego południowo-zachodniego sąsiada. Licząca łącznie ok. 8 tys. żołnierzy armia tybetańska rozpoczęła odwrót. Główną tego przyczyną, obok przytłaczającej przewagi liczebnej Chińczyków, była pokojowa polityka gubernatora Khamu – Ngabo Ngałag Dzigme, który został tuż przed chińską agresją nowym dowódcą armii tybetańskiej. Nakazał on rozbiórkę nowo wzniesionych umocnień i nie przyjął posiłków złożonych z lokalnych sił wojowniczych Khampów.
Tymczasem chińskie wojska posuwały się bardzo szybko i jeszcze tego samego dnia 156 Grupa zajęła niebronione Qamdo, a 155 Grupa odcięła odwrót Tybetańczykom. Doszło do ostrej wymiany ognia, gdyż Tybetańczycy nie chcieli się poddać. Przewaga chińska była jednak ogromna, a wojska tybetańskie nie były zdolne do stawiania długotrwałego oporu w otwartym polu. Ostatecznie Ngapoi Ngawang Dzigme z resztą sił zdołał się przedrzeć na zachód. Tybetańczycy stracili 180 żołnierzy zabitych i rannych, a Chińczycy 114 zabitych i rannych.