W 1893 został zwolniony, po konflikcie z rosyjskim dyrektorem Gieorgijem Czułowskim, spowodowanym utrudnianiem Polakom studiowania w Instytucie. W okresie 1893–1896 pracował najpierw jako lekarz kwarantanny na Pradze, następnie jako weterynarz gubernialniany warszawski. W okresie 1986–1908 ponownie pracował w Instytucie Weterynaryjnym w Warszawie jako docent prywatny.
W 1908 odszedł na emeryturę. Osiadł w Szarbsku gdzie posiadał majątek ziemski, przez 18 lat był wybierany sędzią, własnym kosztem i staraniem zorganizował ochotniczą straż pożarną. W 1919 otrzymał propozycję objęcia stanowiska w Studium Weterynarii Wydziału Lekarskiego Uniwersytetu Warszawskiego, której nie przyjął ze względu na zły stan zdrowia. Zmarł w Szarbsku 27 kwietnia 1932.
Nagrody i wyróżnienia „Wielki Medal Srebrny” oraz wyróżnienie, Wystawa Przyrodniczo-Lekarska, Kraków, 1891 – opracowanie i wdrożenie do praktyki oftalmoskopu weterynaryjnego odznaczenie oraz nagroda, Wystawa Towarzystwa Politechnicznego, Lwów, 1892 – opracowanie i wykonanie stołu operacyjnego dla dużych zwierząt wyróżnienie, Wystawa Światowa, Paryż, 1900 – opracowanie protezy oka, odtwarzającej obrazy i barwy naturalne dyplom uznania, Wystawa Przyrodniczo-Lekarska i Higieniczna, Lwów, 1907 – opracowanie tablic dydaktyczno-naukowych