I po trzecie, nie zaliczamy do literatury Majów tekstów o tradycji Majów, uzyskanych od miejscowych informatorów w XIX i XX wieku przez etnohistoryków, z wyjątkiem tych tekstów, w których jednoznacznie ocalały elementy antycznej majańskiej kulturyDe la Garza, Mercedes, 1980, „Prólogo” a Literatura Maya, Caracas, Ayacucho, p. 10-11..
Istnieją pewne gramatyczne elementy i motywy, które dotyczą wszystkich tekstów wchodzących w skład literatury Majów. Wśród tych elementów możemy rozróżnić: użycie ścisłej syntaksy podczas mówienia, stałe użycie difrasismoDifrasismo to termin zapoczątkowany w języku hiszpańsku, używany w badaniach nad niektórymi językami mezoamerykańskimi w celu opisania konkretnego typu struktury gramatycznej, w której dwa różne wyrazy, wyraźnie występujące razem, stanowią o trzeciej jednostce znaczenia z ładunkiem metaforycznym. Jednostka ta często nie jest związana ze znaczeniem tych dwóch wyrazów pojedynczo. Ta struktura semantyczna i stylistyczn była powszechnie używana w Mezoameryce i pojawia się w wielu dziełach literatury mezoamerykańskiej napisanych w języku klasycznym Majów czy też náhuatl. Termin został użyty po raz pierwszy przez meksykańskiego katolickiego ojca Angel Maria Garribay Kintana w XX wieku (Montes de Oca Vega, Mercedes, 1997: 31)., metafory i paralelizmu, które występują nieomal we wszystkich rozmaitych epokach literatury Majów.