W 1989 przeszedł do Frontu Narodowego. Z jego ramienia w tym samym roku i w 1994 wybierany na europosła III i IV kadencji. W PE zasiadał do 1999, pracując m.in. w Komisji ds. Instytucjonalnych. W latach 90. wybierany nadto do rady regionalnej Alzacji. W 1998 poparł Bruno Mégreta i odszedł do tworzonego przez niego Narodowego Ruchu Republikańskiego, jednak wkrótce powrócił do FN.
W 2000 zrezygnował z działalności partyjnej w FN, powracając do pracy urzędniczej. W 2013 przeszedł na emeryturę. Zajął się również działalnością akademicką jako wykładowca uczelni m.in. w Rennes i Nicei. W 2004 z poparciem Nicolasa Sarkozy’ego uzyskał członkostwo w Unii na rzecz Ruchu Ludowego. W 2012 kandydował do Zgromadzenia Narodowego jako niezależny w jednym z paryskich okręgów, uzyskując marginalne poparcie.
Był autorem kilkunastu publikacji książkowych z zakresu nauk politycznych i filozofii.
Przypisy
Kategoria:Francuscy posłowie do Parlamentu Europejskiego III kadencji Kategoria:Francuscy posłowie do Parlamentu Europejskiego IV kadencji Kategoria:Francuscy parlamentarzyści (V Republika) Kategoria:Francuscy samorządowcy Kategoria:Politycy Zjednoczenia Narodowego Kategoria:Politycy Unii na rzecz Ruchu Ludowego Kategoria:Politycy Zgromadzenia na rzecz Republiki Kategoria:Ludzie urodzeni w Saint-Mandé Kategoria:Urodzeni w 1948 Kategoria:Zmarli w 2018