Sztywne wachlarze uchiwa pochodzą z Chin i nie były szczególnie popularne w Japonii aż do późnej ery feudalnej. Ich wojskowa wersja, gunbai, zaczęła się przyjmować w armii w okresie Kamakura, a szczyt popularności osiągnęła w XVI wieku. Wykonywane jako płytka w kształcie serca, dyni lub prostokąta z zaokrąglanymi rogami, ze sztywnej skóry, drewna lub metalu, lakierowane, często bogato zdobione (typowo z wzorem słońca, księżyca i siedmiu gwiazd Wielkiego Wozu), z kolorowymi taśmami u rękojeści, były oznaką władzy. W okresie Edo przysługiwały tylko najwyższym rangą oficerom.
Według legend, specjalny wachlarz bojowy miał sporządzić minister Takenouchi no Sukuni cesarzowej Jingū (lub Jingō) przed jej wyprawą do Korei w II w. n.e. Inne podanie mówi, że Kiyobayashi, zwycięzca pierwszego ponadregionalnego turnieju sumo w Narze w VIII w. otrzymał wachlarz w nagrodę. Następnie cesarz uczynił go sędzią zawodów zapaśniczych i dlatego do dziś sędziowie (gyōji) sumo posługują się takimi wachlarzami, prowadząc walki turniejowe.