Strażnice KOP stanowiły pierwszy rzut ugrupowania kordonowego Korpusu Ochrony Pogranicza.
Strażnica KOP „Leonpol” w 1938 ochraniała pododcinek granicy państwowej szerokości 11 kilometrów 200 metrów od słupa granicznego nr 11 do 29.
Sąsiednie strażnice: strażnica KOP „Czuryłowo” ⇔ strażnica KOP „Grudzinowo” – 1934 strażnica KOP „Czuryłowo” ⇔ strażnica KOP „Słoboda” – 1938
Walki w 1939 17 września strażnicę KOP „Leonpol” atakował sowiecki oddział w sile ok. 3 kompanii kpt. Faworskiego. Wspierał go pociąg pancerny nr 16. Obsada strażnicy, wspólnie z odwodem 3 kompanii KOP stawiła opór. Po krótkotrwałej walce, Polacy wycofali się do lasu majątku Leonpol. W starciu zginęło 3 żołnierzy polskich, w tym dowódca kompanii por. Witold Połoński. Według sowieckich źródeł, do 4:45 mieli oni wziąć do niewoli 1 oficera i 30 szeregowych, a potem liczba jeńców wzrosła do 59. Wydaje się ona liczbą znacznie zawyżoną. Być może „jeńcami” stali się także aresztowani cywile. Pozostali obrońcy Leonpola przeszli do Dołhinowa.