Kiedy Fëanor, nie widząc sposobu na przedostanie się do Śródziemia drogą lądową ze względu na trudno dostępne północne lody i mgły, chcąc siłą odebrać Telerim ich statki, doprowadził do Bratobójstwa w Alqualondë, Galadriela walczyła w obronie ludu swojej matki. Potem podążała na północ, gdzie Mandos obwieścił Ñoldorom treść klątwy dotyczącej tych, którzy opuszczą Aman. Finarfin z częścią ludu zawrócił do domu, natomiast jego dzieci kontynuowały marsz. Idący na przedzie Fëanor nie czekał na kuzynów, zagarnął statki i odpłynął na wschód. Fingolfin, Finrod i Galadriela zostali pozostawieni sami w połowie drogi. Nie mając zamiaru wracać jak pokonani, w desperacji przeprawili się przez cieśninę HelcaraxëJ.R.R. Tolkien: Silmarillion, s. 100–104.. Galadriela „płonęła gniewem, gotowa ścigać Fëanora, gdziekolwiek by się udał, aby udaremniać wszelkie jego zamysły”.
W Śródziemiu dzieci Finarfina zostały dobrze powitane na dworze Elwë Thingola, brata ich dziadka. Kiedy Finrod założył Nargothrond, Galadriela została w Doriath, gdzie często rozmawiała z Melianą. Opowiedziała wtedy o celu przybycia Ñoldorów do Śródziemia, następnie była świadkiem tego, jak Thingol dowiedział się całej historii wygnańców i zakazał posługiwania się quenyąJ.R.R. Tolkien: Silmarillion, s.