Józef Weyers (ur. 24 listopada 1896 w Krakowie, zm. 5 kwietnia 1987 w Londynie) – polski prawnik, urzędnik konsularny, dyplomata i publicysta.
Życiorys Syn Wincentego i Heleny z Wojtasiewiczów. Ukończył gimnazjum w Krakowie. Służył w armii Austro-Węgier (1916–1918) i Wojsku Polskim (1918–1920), otrzymał stopień porucznika korpusu sądowego. Absolwent Wydziału Prawa Uniwersytetu Jagiellońskiego, który ukończył z tytułem doktora praw (1920). Studiował też na Wyższym Studium Handlowym w Krakowie i uniwersytecie handlowym w Nowym Jorku (1925). Wstąpił do polskiej służby zagranicznej, w której był praktykantem (1926–1927), attaché w poselstwie w Berlinie (1927–1929), urzędnikiem w Departamencie Politycznym MSZ (1929–1932), wicekonsulem we Wrocławiu (1932), radcą w Komisariacie Generalnym RP w Wolnym Mieście Gdańsku (1932–1938). konsulem w Kłajpedzie (1939), radcą handlowym/I sekr. poselstwa w Helsinkach (1939–1942), gdzie po wyjeździe posła Henryka Sokolnickiego reprezentował Polskę (rząd RP na uchodźstwie) jako charge d'affaires w pierwszym okresie trwania wojny sowiecko-fińskiej (tzw.