Przejęty jednak po wojnie przez Stany Zjednoczone okręt U-2513 typu XXI podczas podwodnego poruszania się z maksymalną prędkością zdołał wykryć cel z odległości ok. 9,1 km. Wymontowany z tego okrętu GHG został w 1949 roku zainstalowany na amerykańskim okręcie GUPPY II USS „Cochino” i stał się punktem wyjścia powojennego rozwoju amerykańskich sonarów pasywnych. Sonar tego typu został także przejęty przez Francję oraz Związek Radziecki, powojenne Niemcy Zachodnie dokonały natomiast jego rewitalizacji, gdy przystępowały do odbudowy swojej floty podwodnej.
Sonar GHG był kluczem do zaawansowanego systemu kontroli ognia zastosowanego w najlepszym niemieckim okręcie podwodnym tego czasu, typu XXI. Układ ten umożliwiał dokładność nasłuchu do ±1°Eberhard Rőssler: The U-Boat: The Evolution..., s. 144–146.. W sprzyjających warunkach przewodzenia fali akustycznej przez warstwy wody, GHG był w stanie wykryć pojedynczy statek z odległości 20 km, konwój zaś z odległości 100 km. 9 kwietnia 1940 roku przy pomocy GHG, KKpt Günther Prien wykrył odgłosy bombardowania, które jak sądził było atakiem na dowodzony przez niego U-47, podczas gdy jak się później okazało, stanowiło ślad akustyczny bombardowania brytyjskiej formacji nawodnej przez niemiecki samolot w odległości 100 mil morskich od jego okrętu.
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Sonary okrętów podwodnych Kategoria:Niemiecki sprzęt wojskowy