Z Oświęcimia przewieziony został do obozu Groß-Rosen, gdzie doczekał uwolnienia w maju 1945 roku.
Po zakończeniu działań wojennych na krótko powrócił do Nowego Sącza, by następnie przedostać się do niemieckiego Murnau am Staffelsee, gdzie wstąpił w szeregi 2 Korpusu Polskiego. Tu, będąc w stopniu podporucznika został przydzielony do II Oddziału Korpusu z zadaniem organizowania ewakuacji z Polski osób zagrożonych represjami komunistycznymi. Udało mu się zorganizować dwa transporty: pierwszy we współpracy z Francuską Misją Repatriacyjną z Katowic (240 osób) oraz kolejny dla 60 osób. Podczas organizacji drugiego przerzutu doszło od aresztowania współdziałającego z Wojciechem Drewniakiem Edwarda Cieśli. Drewniak został ponownie oddelegowany do Polski, celem m.in. wyjaśnienia okoliczności aresztowania Cieśli. Wówczas to, w marcu 1946 roku został aresztowany w Kielcach i przewieziony do Warszawy. W dniu 17 marca 1947 roku tamtejszy Wojskowy Sąd Rejonowy skazał go na karę śmierci, zamienioną na 10 lat więzienia (karę obniżono do 5 lat w wyniku amnestii). Karę odbył w więzieniach w Warszawie oraz Wronkach. Na wolność wyszedł w 1952 roku.