Polacy jednak otworzyli do nich ogień z odległości 60 kroków, co zatrzymało Rosjan, po czym moskale się wycofali. Piechota rosyjska zbliżyła się już na taką odległość, że rozpoczęła ostrzeliwać powstańców. Ostrzał ten zranił konie oficerów Malczewskiego i Klepela, tak że zmuszeniu są dalej poruszać się pieszo. W oddziale polskim zapanował nieporządek. Kilku Polaków zaczęło odpowiadać ogniem, reszta jednak cofa się ciągnąc za sobą także i tych, którzy chcą walczyć. W końcu ten odwrót przeradza się w ucieczkę w kierunku Pobiednika. Polacy ominęli z boku Pobiednik, który zajmowało około 40 obejszczyków. Rosjanie nie siedzieli tam bezczynnie, tylko ostrzeliwali powstańców. W końcu Polacy dotarli do mostka granicznego oddzielającego zabór rosyjski od zaboru austriackiego. Po stronie austriackiej zebrał się oddział piechoty austriackiej, który obserwował bieg wydarzeń. Tuż nad granicą Polacy próbowali jeszcze raz stawić opór wrogowi. Ustawiono dwie 4 funtowe żelazne armaty Zieleniewskiego do strzału. Przy pierwszym wystrzale rozerwało armatę. Zginął jeden artylerzysta, a dwóch zostało rannych. To już przeważyło szalę na niekorzyść Polaków i nastąpiła całkowita rozsypka oddziału. Wszyscy uchodzili na terytorium austriackie. Do niewoli austriackiej dostało się 90 powstańców, z czego części udało się potem uciec.