Do strzelania zamierzano stosować kilka typów amunicji: kule ołowiane pełne, o kształcie walcowo-stożkowym, masa pocisku 48 gramów, pociski wydrążone wybuchające, przeznaczone do przebijania pojemników i zapalania ich zawartości, kartacze o masie 140 gramów, kartacz miał składać się z sześciu części tak wzajemnie dopasowanych, aby tworzyć kształt walcowo-stożkowy, który po strzale rozdziela się na sześć poruszających się wspólną linią koszących pocisków.
Zachowane egzemplarze Ludwik Mierosławski uzyskał na swój karabin patent 15 maja 1864 z numerem 16089. Wyprodukowano 300 sztuk tej broni. Broń miała być użyta w wyprawie Morskiej Mierosławskiego na Litwę wiosną 1864. Do wyprawy nie doszło i broń prawdopodobnie nie została użyta w walce. Po upadku powstania styczniowego w sierpniu 1866 w składach belgijskich znajdowało się 280 mierosławek. Zakładano, że mogą być ewentualnie użyte w przyszłym powstaniu. Karabiny te leżały w magazynach do 1877 i później prawdopodobnie zostały sprzedane. Do naszych czasów zachowały się 3 egzemplarze tej broni w: Muzeum Broni w Liège Muzeum Wojska Polskiego w Warszawie kolekcja Fundacji Rodzinnej Blochów w Nowym Jorku
Przypisy
Bibliografia
Linki zewnętrzne Prezentacja filmowa mierosławki w Muzeum Wojska Polskiego
Kategoria:Polskie karabiny Kategoria:Broń powstania styczniowego