W ujęciu unijnym „renewable hydrogen” wiąże się z kryteriami i metodologią wyznaczania emisji w cyklu życia dla wodoru odnawialnego.
Wodór żółty (yellow hydrogen) Etykieta bywa stosowana dla wodoru z elektrolizy zasilanej energią słoneczną, ale spotyka się też inne użycia (np. „direct water splitting” lub elektroliza z miksu sieciowego), co ilustruje niejednoznaczność części „kolorów”.
Wodór różowy, fioletowy i czerwony (pink/purple/red hydrogen) Kolory te odnoszą się zwykle do wodoru powiązanego z energetyką jądrową: „pink” – elektroliza zasilana energią jądrową, „purple” – wykorzystanie zarówno energii elektrycznej, jak i ciepła z energetyki jądrowej, a „red” – procesy wysokotemperaturowego rozkładu wody, w których większą rolę odgrywa ciepło procesowe.
Wodór turkusowy (turquoise hydrogen) Najczęściej wiązany z pirolizą metanu (rozkład CH4 na H2 i stały węgiel), czyli ścieżką, w której nie powstaje CO2 jako bezpośredni produkt reakcji, a bilans emisji zależy m.in. od źródła energii dla procesu i dalszego postępowania ze stałym węglem oraz emisji w łańcuchu dostaw gazu.
Wodór pomarańczowy (orange hydrogen) Rzadziej spotykana etykieta odnoszona do rozwijanych technologii wytwarzania wodoru z odpadów z tworzyw sztucznych (np.