Od czerwca 1941 uczestniczył w wojnie z Niemcami w składzie 124 Dywizji Piechoty 5 i 40 Armii na Froncie Południowo-Zachodnim i Stalingradzkim, brał udział w wielu operacjach obronnych i zaczepnych, w listopadzie 1942 został dowódcą 4 Dywizji Artyleryjskiej 24 Armii na Froncie Stalingradzkim/Dońskim, uczestniczył w bitwie pod Stalingradem. 29 stycznia 1943 został generałem majorem artylerii, od maja 1943 do końca wojny był dowódcą 4 Korpusu Artyleryjskiego, 2 listopada 1944 otrzymał stopień generała porucznika artylerii. Brał udział w bitwie pod Kurskiem, operacji czernihowsko-prypeckiej, bitwie o Dniepr, a w składzie Frontu Białoruskiego i 1 Frontu Białoruskiego w operacji homelsko-rzeczyckiej, białoruskiej, wiślańsko-odrzańskiej i pomorskiej, m.in. w bitwie o Kołobrzeg, następnie w bitwie o Berlin. Po zakończeniu wojny nadal dowodził korpusem (do 1950), w 1947 ukończył Wyższe Kursy Akademickie przy Wyższej Akademii Wojskowej im. Woroszyłowa, od czerwca 1950 do lipca 1951 był zastępcą dowódcy artylerii Gorkowskiego Okręgu Wojskowego, a od lipca 1951 do listopada 1955 zastępcą dowódcy artylerii Moskiewskiego Okręgu Wojskowego.