W 1894 zaangażowała się w ruchu walczący ooprawo wyborcze dla kobiet. Gdy kobiety uzyskały to prawo na Islandii w 1915, została wybrana przez organizacje kobiece, by wygłosić mowę z tej okazji w Parlamencie. Została również wybrana przewodniczącą komitetu budowy Landspítali (Narodowego Szpitala Uniwersyteckiego), którego budowa miała uczcić polityczne zdobycze kobiet islandzkich. Szpital został uruchomiony w 1930. W 1922 została wybrana do Parlamentu Islandii Althingu jako pierwsza kobieta. Startowała jako kandydatka niezależna, ale w 1924 wstąpiła do Partii Konserwatywnej. W swojej działalności politycznej wspierała prawa kobiet i dzieci, choć sama nigdy nie wyszła za mąż i nie miała własnych dzieci.
Po zakończeniu kariery parlamentarnej w 1930 pozostała aktywna w ruchu kobiecym. W 1930 założyła i została przewodniczącą kobiecej organizacji Kvenfélagasambands Íslands
Członek rady banku Landsbanki w latach 1928-1932. Członek Komisji Edukacji w latach 1928-1934.
Upamiętnienie 8 lipca 2012 – w 90 rocznicę wyboru do Parlamentu odbyło się uroczyste spotkanie z udziałem