mały|Witness Lee, który upowszechnił temat duszewności na Zachodzie Duszewność (ang. soulishness) – działanie w sferze religii poprzez nieprzemienioną przez współpracę z łaską Bożą aktywność naturalnych władz duszy: rozumu, woli, pamięci i uczuć oraz mylące uważanie tego za autentyczne życie wiarą wypływające z ducha ludzkiego złączonego z Trójcą Świętą.

Pochodzenie pojęcia Pojęcie „duszewność” wynika z dosłownego przekładu nowotestamentowego określenia greckiego psychikos; łacińskiego animalis (liczba mnoga: gr. psychikoi; łac. animales) na „duszewny” / „duszewni” (ang. soulish). Określenie to pochodzi od gr. psyche; łac. anima, ang. soul – dusza. Słowo psychikos zostało przełożone w Biblii ostrogskiej jako: duszewen. Odpowiednio w Rosyjskim Tłumaczeniu Synodalnym (druga poł. XIX wieku): duszjewnyj, w ukraińskim przekładzie Kulisza (1871 rok): duszewnyj, w macedońskim: duszewniot, w bułgarskim (synodalnym): duszewnijat. Słowo „duszewny” nie jest nowe w języku polskim. Znajduje się w „Słowniku Języka Polskiego” Samuela Bogumiła Lindego, t. I, Warszawa 1807, a nawet jeszcze w „Słowniku Arcta Języka polskiego” z 1920 roku, wyjaśnione jako: „od duszy, duszy się tyczący”. W staropolszczyźnie używana też była forma „duszny” („duszne zbawienie”, czyli zbawienie duszy)M.