Ruch yarnbombingowy rozwinął się od prostych ocieplaczy dzierganych dla przedmiotów do „dzierganych historii”. Autorką pomysłu była Lauren O’Farrell z Londynu (tworząca swe dziergane instalacje jako Deadly Knitshade), która stworzyła pierwszy miejski kolektyw yarnbombingowy nazwany Knit the City. Koncepcja „dzierganej historii” wykorzystywała ręcznie wykonane laleczki amigurumi, nadające instalacji określony temat. Pierwsza instalacja tego rodzaju – „Web of Woe” – powstała w sierpniu 2009.
Kolektyw Knit the City zaczął także jako pierwszy używać określenia yarnstorming (ang. yarn - włóczka, storm - burza, napór) na swoją działalność. Miała to być alternatywa do budzącego negatywne skojarzenia yarnbombingu.
Z czasem popularność ruchu rosła. We wrześniu 2011 w Oklahoma City sklep Collected Thread, w ramach świętowania swoich 3. urodzin, zbombardował włóczką Plaza District. W Australii powstała grupa Twilight Taggers, określająca siebie jako włókienniczych artystów i publikująca poradniki „jak bombardować włóczką”, a Joann Matvichuk z Kanady zapoczątkowała Międzynarodowy Dzień Yarnbombingu, pierwszy raz celebrowany 11 czerwca 2011.