Ta niemożność komunikacji, a wraz z nią poczucie niespełnienia są, według filozofii egzystencjalizmu, nieuniknionymi elementami ludzkiego losu. Postać Juana Pablo Castela odczytywana jest jako personifikacja dramatu człowieka XX wieku, który, po doświadczeniach I i II Wojny Światowej, odczuwa rezygnację i zwątpienie, porzuca wiarę w dobro natury ludzkiejO. Barrero Peréz, Incomunicación y soledad: evolución de un tema existencialista en la obra de Erenesto Sábato, "Cauce", núm. 14-15, p.12..

Powieść psychologiczna Tunel posiada cechy powieści psychologicznej. Główny bohater, a zarazem narrator, konsekwentnie skupia się na subiektywnej analizie swoich wspomnień i stanów emocjonalnych. Czytelnik dysponuje tym zawężonym kontekstem wydarzeń, z drugiej jednak strony odbiera dokładny obraz psychiki człowieka zdesperowanego, zamkniętego w świecie stworzonym przez jego własny umysł, zagubionego we własnych odczuciach oraz cierpiącego na nieumiejętność osiągnięcia porozumienia z drugim człowiekiem. Dogłębny pesymizm prezentowanego toku myślenia oraz dramatyczny rozwój romansu Castela i Marii prowadzi do konkluzji, iż człowiek skazany jest na samotność i wszelkie próby jej przezwyciężenia kończą się fiaskiemA. Leiva, op. cit., s.