Abraham Mapu, (hebr. אברהם מאפו, ur. 3 stycznia 1808 w Wiliampolu, zm. 9 października 1867 w Królewcu) – żydowski nauczyciel i pisarz tworzący w języku hebrajskim w okresie haskali, autor jednych z pierwszych powieści we współczesnej literaturze hebrajskiej. Jego twórczość stanowiła istotną podstawę dla tworzącego się w XIX wieku ruchu syjonistycznego i dla współczesnego języka hebrajskiego.
Życiorys Urodził się w rodzinie misnagdów, syn ubogiego nauczyciela. Ukończył cheder, następnie sam studiował Talmud, uczył się także łaciny, niemieckiego, francuskiego i rosyjskiego. Przez pewien czas interesował się chasydyzmem, następnie interesował się kabałą i mistycyzmem. W wieku 17 lat wziął ślub, podjął następnie pracę jako prywatny, wędrowny nauczyciel w okolicach Rosieni, Jurborku i Wilna. Od 1848 roku pracował jako nauczyciel w szkole męskiej w Kownie. Podczas pracy jako nauczyciel zainteresował się Haskalą.