Juliusz Ostoja-Zagórski (ur. 1 stycznia 1878 w Szyszygórach, zm. 23 czerwca 1919 w Gdańsku) – major kawalerii Legionów Polskich.

Życiorys Urodził się w Szyszygórach pod Żytomierzem. Był synem Jana Zagórskiego (powstaniec styczniowy, wywieziony na Syberię, z której zbiegł do Francji) i Anny (dama dworu Romanowów, córka generała Kozłowa). Był starszym bratem Włodzimierza (ur. 1882), generała brygady Wojska Polskiego.

Został zawodowym oficerem cesarskiej i królewskiej Armii. Na podporucznika został mianowany ze starszeństwem z 1 września 1898 i wcielony do 12 węgierskiego pułku ułanów w Székesfehérvár (niem. Stuhlweißenburg). Na porucznika awansował ze starszeństwem z 1 listopada 1902. W latach 1902–1903 był adiutantem pułku.

Na skutek zwolnienia dyscyplinarnego z armii przebywał w Stanach Zjednoczonych pracując jako agent firmy żeglugi transoceanicznej Hamburg - America Line. Podczas I wojny światowej przybył na obszary polskie i w maju 1915 wstąpił do Legionów Polskich, jako „Juliusz Ostoja”. 24 czerwca 1915 w stopniu porucznika kawalerii został dowódcą 5 szwadronu kawalerii. We wrześniu 1915 awansowany do stopnia rotmistrza kawalerii. Po połączeniu z 17 października 1915 jednostek 5 i 6 szwadronu kawalerii w III dywizjon kawalerii (podporządkowany III Brygadzie Legionów Polskich), został jego dowódcą.