Od Ammoniusza Sakkasa mówi się o neoplatonizmie – najważniejszym ośrodkiem filozofii platońskiej jest wtedy Aleksandria, gdzie działał Plotyn, a także Syria, gdzie działali Porfiriusz i Jamblich.
Szkoła ateńska Po zniszczeniu Aten i Akademii przez Sullę (86 rok przed Chr.) platońscy filozofowie rozproszyli się. Część została w Atenach, inni wznowili działalność w Aleksandrii. Po prawie 5 wiekach przerwy Akademia została założona na nowo w Atenach pod koniec V wieku przez neoplatoników, którzy nazywali się następcami (diadochoi) PlatonaPrzypuszcza się, że nauczanie w tej nowej Akademii odbywało się w domu Plutarcha, zlokalizowanym na pd. zboczu Akropolu.. Między Akademią późnej starożytności a Akademią założoną przez Platona nie było jednak ciągłości instytucjonalnej ani kulturowej. Skupieni w Atenach filozofowie pochodzili z różnych części świata hellenistycznego, często ze Wschodu. W Akademii działają w V w. Plutarch z Aten, Syrianos, Proklos, Marinos z Neapolis, Izydor z Aleksandrii, Damascjusz i Symplicjusz z Cylicji.
W 529 cesarz Justynian nakazał zamknięcie szkoły ze względów religijnych. Działający w niej filozofowie udali się wtedy do Persji, by po dwóch latach powrócić do Aten. Działalność filozoficzna zamiera w Atenach wraz ze śmiercią ostatniego przedstawiciela szkoły Symplicjusza ok.