Ali nie brał jeszcze wtedy udziału w bitwie, a walką przeciw chrześcijańskiemu wojsku dowodził, będący w przewadze, Arslan bej. W czasie krwawego starcia korpus oficerski obu stron poniósł duże straty. Austriacki głównodowodzący dopiero wtedy zrozumiał, że Arslan w rzeczywistości chce tylko związać i osłabić jego oddziały, dopóki Ali nie przybędzie z całym wojskiem i wtedy przypuści atak. Zarządził więc odwrót, by móc uporządkować swoje oddziały, ale wtedy nadeszły główne oddziały osmańskie i z 14 dział umieszczonych na okolicznych wzgórzach zaczęły strzelać do piechoty. Chrześcijanie przez pewien czas utrzymali swoje pozycje, ale kiedy do ataku ruszyli azabowie, wycofali się. W międzyczasie niemieckiej i austriackiej kawalerii udało się wyprzeć Turków i bitwa przedłużyła się do następnego dnia.

11 sierpnia doszło do decydującego starcia. Ochota do walki wojsk chrześcijańskich znacznie zmalała, podczas gdy przewaga Turków coraz bardziej rosła. W czasie walki część zapasów prochu chrześcijan wybuchła, powodując zniszczenie kilku dział i panikę wśród Węgrów i Słowaków, którzy prawdopodobnie sądzili, że stracono cały proch. Obce oddziały pozostały na swoich pozycjach, ale w zamieszaniu nie byli w stanie przeciwstawić się atakowi przeciwnika i również uciekli.