Sekta egoistów (fr. La secte des égoïstes) – powieść psychologiczna autorstwa Érica-Emmanuela Schmitta, wydana w 1994 roku. Pierwsza powieść w dorobku pisarza.

Fabuła Główny bohater, archiwista Gérard, podczas pracy przypadkiem natrafia na wzmiankę o żyjącym w I poł. XVIII wieku filozofie, Gasparze Languenhaertcie. Był on twórcą myśli zwanej egoizmem. Zakłada on, że prawdziwe jest jedynie to, czego człowiek jest świadomy. Rozwinięciem tej tezy są wnioski, że materia nie istnieje w świecie rzeczywistym, a jedynie w myśli człowieka, zatem człowiek jest stwórcą wszechrzeczy.

Źródło, na jakie natrafił Gérard, tj. Słownik patriotyczny, oprócz definicji terminu egoizmu opisuje też pokrótce losy Gaspara Languenhaerta na paryskich salonach. Wspomina też, że gdy jego teorie przestały być tam popularne, założył tzw. Sektę egoistów, będącym stowarzyszeniem skupionym wokół jego wykładów dotyczącej filozofii egoizmu.

Archiwista jest zafascynowany postacią Languenhaerta i jego myślą. Porzuca swoje dotychczasowe badania, by wyruszyć w podróż mającą na celu odkrycie dalszych losów XVIII-wiecznego filozofa.