W 1943 roku Niemcy rozpoczęli rozbudowę oczyszczalni ścieków, ale nie ukończyli tych prac. Ostatecznie dzieło zakończono w 1949, a później jeszcze oczyszczalnię modernizowano. W 1951 skanalizowano Zatorze, a później Grunwald i osiedle Świerczewskiego. Uzupełniono też braki na Chwaliszewie, m.in. w ul. Wenecjańskiej. Rozpoczęto też prace w Klinie Dębieckim. W 1948 przystąpiono do opracowywania projektu kolektora dla prawobrzeżnego Poznania, gdzie około trzysta zakładów przemysłowych wypuszczało ścieki do Warty. Obiekt zbudowano w latach 1949-1954. W latach 1956–1957 zbudowano przepompownię ścieków dla Świerczewa.
Stan obecny Poznański system kanalizacji obejmuje obecnie prawie 740 km kanałów sanitarnych, deszczowych i ogólnospławnych, jak również dwie oczyszczalnie ścieków: centralną (Koziegłowy) i lewobrzeżną (ul. Serbska) o łącznej przepustowości 250.000 m³ na dobę. Sieć ogólnospławna obejmuje centrum miasta i prowadzi ścieki do przepompowni Garbary, która jest połączona z oczyszczalnia lewobrzeżną.