W 1732 roku papież Klemens XII udzielił temu rzymskiemu Bractwu niektórych odpustów i przywilejów, które Klemens XIII i Klemens XIV jeszcze rozszerzyli oraz podniósł je do godności arcybractwa, czyli bractwa z władzą przyłączania (agregowania) innych podobnych bractw i udzielania im przez to swoich odpustów. W 1743 roku Arcybractwo liczyło już 700, a w 1773 roku 1090 bractw przyłączonych.

Bractwo miało na celu "gorliwą cześć Najświętszego Serca i odpłacanie się Mu miłością za Jego miłość, dziękczynienie za ustanowienie Najświętszego Sakramentu, oraz zadośćuczynienie za oziębłość, niewdzięczność i obelgi, jakimi często Mu się odpłacają za Jego miłość bez granic"J. Hilgers TJ, Przewodnik czci Serca Jezusowego. Odpusty i przywileje nabożeństwa do Najświętszego Serca Jezusa, Kraków 1911..

Prócz tego Bractwa Najświętszego Serca Jezusa przy kościele św. Teodora, z powodu worów pokutnych, które jego członkowie nosili na procesjach, nazywanego bractwem dei Sacconi (workowym), w 1797 roku o. Felici SJ, założyciel rzymskiego Stowarzyszenia Kapłanów pod wezwaniem św. Pawła, zaprowadził przy kościółku Matki Boskiej ad Pineam, Bractwo Najświętszego Serca Jezusowego, zwane in Capella (w kaplicy), które początkowo miało na celu podbudowę religijną rybaków.