Gdy w drugiej połowie XIX wieku pojawiło się Arcybractwo Straży Honorowej Najświętszego Serca Pana Jezusa i Apostolstwo Modlitwy, oparte na duchowości związanej z kultem NSPJ, rozpowszechniające się szybko, także po I wojnie światowej oraz Szkaplerz Najświętszego Serca Jezusa, związany z objawieniami NMP w Pellevoisin w 1876 roku, w celu propagowania którego utworzono Arcybractwo Maryi Matki Miłosierdzia z Pellevoisin, zaś w Polsce dodatkowo, bezpośrednio po II wojnie światowej, Dzieło Osobistego Poświęcenia się Najświętszemu Sercu Jezusowemu, którego ukoronowaniem był Akt Poświęcenia Narodu Polskiego Najświętszemu Sercu Jezusa we wszystkich parafiach w 1951 roku, stały się one popularniejsze od Bractwa Serca Jezusowego, które stopniowo przestało się rozwijać, a następnie zaczęło zanikać.
Praktyki członków Bractwa 1. Corocznie obchodzić ze szczególnym nabożeństwem Uroczystość Najświętszego Serca Jezusowego i wedle możności przystępować tego dnia do sakramentów św.
2. Starać się przynajmniej raz na miesiąc, o ile możności w pierwszy piątek lub w pierwszą niedzielę, przystępować do sakramentów św. i pilnie uczęszczać w ciągu roku na nabożeństwa ku czci Najświętszego Serca.