Jeden z założycieli Ukraińskiego Zjednoczenia Narodowego, 12 lutego 1939 wybrany na posła do 32-osobowego autonomicznego Sejmu Ukrainy Karpackiej.

Po proklamacji 15 marca 1939 przez Sejm Ukrainy Karpackiej niepodległej Karpato-Ukrainy został powołany przez prezydenta Augustyna Wołoszyna na stanowisko premiera Karpato-Ukrainy, pełniąc jednocześnie funkcję ministra spraw zagranicznych, co zatwierdził Sejm Ukrainy Karpackiej. Obie funkcje pełnił do 18 marca 1939, gdy stolica Karpato-Ukrainy Chust została zajęta przez wojska węgierskie, a (nieuznawana międzynarodowo) państwowość Karpato-Ukrainy zlikwidowana.

W latach 1939–1945 mieszkał w Bratysławie na terytorium Słowacji, wobec ofensywy Armii Czerwonej w III 1945 wyjechał do Pragi w Protektoracie Czech i Moraw. W maju 1945 został aresztowany w Pradze przez NKWD, udało mu się zbiec do amerykańskiej strefy okupacyjnej Niemiec.

W 1948 wyemigrował do Stanów Zjednoczonych, gdzie w latach 1949–1957 był szefem biura Ukraińskiego Komitetu Kongresowego Ameryki. Następnie dyrektor Ukraińskiego Instytutu Ameryki w Nowym Jorku. Od 1954 prezes Federalnej Spółdzielni Kredytowej „Samopomicz”. Inicjator budowy pomnika Tarasa Szewczenki w Waszyngtonie.