Stefan Łobacz (ur. 16 marca 1892 w Pawlukach, zm. 8 października 1945 w Warszawie) – polski lekarz, publicysta, polityk i działacz społeczny, poseł na Sejm I kadencji w II RP z ramienia Związku Ludowo-Narodowego.
Życiorys Urodził się jako syn Jana i Praksedy z domu Semeniuk w niezamożnej rodzinie chłopskiej o korzeniach unickich i silnie przywiązanej do polskości. W dzieciństwie i we wczesnej młodości pracował na gospodarstwie rolnym wraz z bratem Adamem, późniejszym kierownikiem szkoły powszechnej w Dołhobrodach.
Dzięki pomocy dziadka dostał się do Gimnazjum Wojciecha Górskiego w Warszawie, gdzie mieszkał w bursie dla ubogich uczniów zorganizowanej przez profesora Lorentza (ojca prof. S. Lorentza). Naukę w gimnazjum ukończył w 1914, natomiast państwową maturę uzyskał w 1915. Początkowo studiował na Wydziale Filozoficznym Uniwersytetu Warszawskiego, lecz po pewnym czasie przeniósł się na Wydział Lekarski. W tym okresie związał się z ruchem endeckim.