Mimo tej aktywności oraz poparcia Kościoła do Sejmu ze wspomnianego okręgu z ramienia Chrześcijańskiego Związku Jedności Narodowej weszli tylko Czetwertyński i Łobacz. Ten ostatni pozostawał w ławach sejmowych w cieniu swoich znakomitych kolegów, starszych wiekiem i politycznym doświadczeniem. Z racji studiów medycznych był członkiem Komisji Zdrowia Publicznego i Komisji Petycji.

Znany był ze swojego zaangażowania politycznego jako organizator ponad 200 wieców i zebrań. Ponadto pisał do narodowego tygodnika „Podlasiak” wydawanego w Białej, był członkiem Powiatowej Rady Szkolnej we Włodawie oraz z ramienia ZLN opiekował się zaniedbanym okręgiem brzeskim. W swoich poglądach nie odbiegał od generalnej linii Narodowej Demokracji. Niezbyt życzliwie wypowiadał się na temat Piłsudskiego, bronił polskości Podlasia, wskazując na antypolskie wystąpienia mniejszości ukraińskiej i nieudolność polityki władz polskich na Kresach. Mimo akcentów krytycznych wobec Żydów nie był jednak wojującym antysemitą. Za głównego przeciwnika politycznego uważał PSL „Wyzwolenie”, które oskarżał o demagogiczne szermowanie hasłem wywłaszczenia bez odszkodowania prowadzące do odwleczenia reformy rolnej.