Historia Placówka powstała w 1956 roku dzięki inicjatywie Jerzego Kłoczowskiego, Marzeny Pollakówny i Zygmunta Sułowskiego. Formalnie została powołana do życia w 1957 roku jako część Towarzystwa Naukowego KUL. W latach 1968–2010 była samodzielną jednostką naukowo-badawczą KUL. W 2010 roku została włączona w strukturę Wydziału Nauk Humanistycznych KUL, a w 2018 roku stała się jednostką Instytutu Historii KUL. Przedmiotem badań Ośrodka jest geografia historyczna w Polsce, ze szczególnym uwzględnieniem Kościołów różnych wyznań i wspólnot zakonnych – dział geografii oraz jedna z dyscyplin nauk pomocniczych historii, które zajmują się badaniem zróżnicowanej przestrzeni kościelnej, jej rozwojem historycznym, organizacją, ewolucją oraz wpływem na wszelkie przejawy działalności ludzkiej. Wysiłek naukowy i publikacje Ośrodka, od chwili jego powstania, są związane z realizacją programu badawczego, w którego centrum znajduje się synteza polskiego chrześcijaństwa na tle chrześcijaństwa i innych religii w Europie Środkowo-Wschodniej, ujętego w formie atlasu oraz atlasy struktur kościelnych (zakonnych) w Polsce.