Oznacza to, że kwazar ma jasność rzędu 3 * 1014 (300 bilionów) razy większą od Słońca (którego jasność wynosi 3,846 × 1026 watów), lub też 25 tysięcy razy jaśniejszy, niż wynosi zintegrowana jasność wszystkich (około 100–400 miliardów) gwiazd Drogi Mlecznej, której absolutna wielkość gwiazdowa wynosi –20,6 mag. Te właściwości fizyczne czynią S5 0014+81 jednym z najbardziej energetycznych obiektów we Wszechświecie. Jednak ze względu na dużą odległość (12,1 mld lat świetlnych) może być badany jedynie za pomocą spektroskopii w podczerwieni. Centralna czarna dziura kwazaru pochłania potężne ilości materii – około 4000 mas Słońca w ciągu roku.
Kwazar jest także bardzo silnym źródłem promieniowania, wytwarzając m.in. promieniowanie gamma, promieniowanie rentgenowskie oraz fale radiowe. Ze względu na dużą odległość S5 0014+81 obserwowane przesunięcia ku czerwieni kwazarów oraz gwiazd są praktycznie takie same, przez co rozróżnienie obu typów obiektów za pomocą standardowych metod, tj. spektroskopowego oraz fotometrycznego przesunięcia ku czerwieni, jest utrudnione, zatem w celu określenia ich natury należy użyć innych technik.