Torbiel Tornwaldta ( in. torbiel Thornwaldta, torbiel nosogardła) – łagodna torbiel zlokalizowana pośrodkowo w tylnej ścianie części nosowej gardła, będąca pozostałością płodowego połączenia między struną grzbietową a jamą gardła.
Historia Choroba została po raz pierwszy opisana jako osobna jednostka w 1885 roku przez niemieckiego lekarza Gustava Tornwaldta, natomiast pierwszy przypadek w materiale sekcyjnym został opisany przez niemieckiego anatoma Augusta Mayera w 1840 roku.
Etiologia Torbiel Tornwaldta jest spowodowana nieprawidłową regresją połączenia między struną grzbietową a jamą gardła w 6 tygodniu ciąży. W sytuacji, kiedy zostanie utrzymane połączenie z jama nosogardła ze struną grzbietową, po osiągnięciu jej najbardziej dogłowowego usytuowania wytwarza się płytki zachyłek w tylnej ścianie części nosowej gardła. Jego zamknięcie z powodu infekcji, tonsillektomii, radioterapii, urazu lub też tamponady tylnej nosa powoduje wytworzenie torbieli Tornwaldta.
Epidemiologia Częstość występowania szacowana jest na 0,2-5%, jest ona taka sama u obu płci.