Sikora białoczelna (Sittiparus semilarvatus) – gatunek małego ptaka z rodziny sikor (Paridae). Występuje endemicznie na Filipinach. Słabo poznany, bliski zagrożenia.
Taksonomia Po raz pierwszy zgodnie z zasadami nazewnictwa binominalnego sikorę białoczelną opisał włoski zoolog i ornitolog Tommaso Salvadori; opis ukazał się w 1866 na łamach Atti della Società italiana di scienze naturali. Autor nadał gatunkowi nazwę Melaniparus semilarvatus, a jako miejsce typowe błędnie wskazał Himalaje. W 1901 Carl Eduard Hellmayr utworzył dla tego ptaka nowy rodzaj, Penthornis, gdzie umieścił go razem z Muscicapa luzoniensis – taksonem uznawanym obecnie za nieważny, błędnie zsynonimizowanym przez Hellmayra z podgatunkiem S. s. nehrkorni. Obecnie (2025) akceptowana przez Międzynarodowy Komitet Ornitologiczny (IOC) nazwa sikory białoczelnej to Sittiparus semilarvatus; gatunek bywał też umieszczany w rodzaju Parus (po raz pierwszy użył tej nazwy Gadow w 1883). Wyróżniono 3 podgatunki.
Podgatunki i zasięg występowania IOC wyróżnia następujące podgatunki: S. s. snowi (Parkes, 1971) – północno-wschodni Luzon S. s. semilarvatus (Salvadori, 1866) – centralny i południowy Luzon S. s. nehrkorni (W. Blasius, 1890) – Mindanao.