Już 20 października 1940 objął dowództwo nad niezależną eskadrą (Staffel) nocnych myśliwców w Schiphol, a następnie w Bergen. W swojej pierwszej potyczce z Królewskimi Siłami Lotniczymi Wielkiej Brytanii (RAF), w nocy z 16 na 17 listopada 1940 o godzinie 2:05 zestrzelił bombowca Vickers Wellington ze 115. Eskadry sił powietrznych RAF. Blisko 2 miesiące później, nad holenderskim wybrzeżem niedaleko , Egmont zestrzelił drugą maszynę nieprzyjaciela, tj. średniej wielkości bombowiec Armstrong Whitworth Whitley N1521 z Linton-on-Ouse z 58. Eskadry RAF. 13 marca 1941, podczas lotu BF 110 D-2 z 4. eskadry NJG 1 Prinz zur Lippe-Weißenfeld i jego operator, Josef Renette, zostali ranni w wyniku awaryjnego lądowania w Bergen spowodowanego ostrzałem nieprzyjaciela. Niedługo po północy 10 kwietnia 1941, nad jeziorem IJsselmeer, Egmont zestrzelił kolejnego Wellingtona, tym razem z 12. eskadry RAF, i tym samym liczba strąceń wrogich maszyn w skali całego oddziału NJG 1 wyniosła 100. Osiągnięcie to podkreślono w hotelu Amstel w Amsterdamie w obecności generała Josefa Kammhubera, Wolfganga Falka, Wernera Streiba, Helmuta Lenta i innych. 30 czerwca 1941 podczas lotu BF 110 C-4 w misji szkoleniowej polegającej na przejęciu samolotu nad Holandią Północną, zderzył się z inną maszyną BF 110 C-7, pilotowaną przez porucznika Rudolfa Schoenerta z 4.
Źródło i licencja
Fragment artykułu Wikipedia — Egmont Prinz zur Lippe-Weißenfeld · historia autorów.
Tekst: CC BY-SA 4.0. Wydzielono fragment z dłuższego artykułu.