mały|Rękopis z przełomu IX i X w. n.e. z tekstem w języku staronubijskim pochodzący z Liber Institutionis Michaelis Archangeli znaleziony w Qasr Ibrim
Rękopisy nubijskie – teksty o charakterze najczęściej biblijnym i obrzędowym spisywane w językach liturgicznych chrześcijaństwa nubijskiego.
Rękopisy zapisywano alfabetem greckim w językach greckim, nubijskim, a w późniejszych okresach także koptyjskim. Głównym materiałem, na którym zapisywano teksty, był papirus. Pergamin, mimo iż był podłożem preferowanym ówcześnie w praktyce religijnej, pojawiał się dużo rzadziej, zaś papier, aż do XII wieku włącznie, nie był na tych terenach używany w ogóle. Rękopisy z Nubii stanowią jedno z podstawowych źródeł do badania charakteru i przebiegu liturgii eucharystycznej w chrześcijaństwie nubijskim.
Wśród istotnych znalezisk spośród źródeł rękopiśmiennych wymienić należy zbiór pochodzący z katedry w Qasr Ibrim w północnej Nubii, gdzie w latach 1964–1965 odnaleziono ponad 100 fragmentów podartych i nadpalonych ksiąg. Jak twierdzą badacze, zniszczenia katedry i znajdującego się w niej wyposażenia dokonali okupujący miasto w latach 1171–1173 muzułmanie. Spośród ocalałych fragmentów, zachowanych głównie w postaci pojedynczych kart, przeważają teksty w języku nubijskim i greckim.