Jaroslav Valenta (ur. 24 października 1930, zm. 24 lutego 2004) – czeski historyk.
W latach 1970–1979 był pozbawiony pracy. Publikował w Polsce i poza cenzurą. Był czołowym badaczem stosunków polsko-czeskich.
Wybrane publikacje Česko-polské vztahy v letech 1918-1920 a Těšínské Slezsko, Ostrava: Krajské nakladatelství 1961. (współautor: Čestmír Vašák), Hodina Ypsilon, Praha: Vydav. čas. min. nár. obrany 1967. František Vladislav Hek, Praha: Melantrich, 1976. František Martin Pelcl. Praha: Melantrich, 1981. (współautorzy: Vladislav Moulis, Jiří P. Vykoukal), Vznik, krize a rozpad sovětského bloku v Evropě 1944–1989, Ostrava: Amosium servis 1991. Magdalena Dobromila Rettigová, Rychnov nad Kněžnou aj.: Městský úřad, Státní okresní archiv 1995.
Publikacje w języku polskim (współutor: Otakar Kána), Wywrotowa polityka mniejszości niemieckiej w Czechosłowacji w latach 1918-1939, tł. Ludwik Brożek, Andelin Wadowski, Katowice: Śląski Instytut Naukowy 1961. (współutor: Jerzy Tomaszewski), Polska wobec Czechosłowacji w 1933 roku, "Przegląd Historyczny" 70 (1979), z. 4, s. 695-721. Gibraltar 1943: Czy prezydent Benesz oskarżał Brytyjczyków?, "Więź" 26 (1983), nr 7, s. 127-140. Polska w oczach czeskich. Z czeskimi historykami rozmawia Lee Blackwood, "Kultura", 45 (1991), nr 7/8, s.