W latach 1670-tych, po upadku Kandii, powstał zamysł budowy centrum obronnego z bastionami, ale nie został on zrealizowany z powodu braku funduszy. Jedynym budynkiem militarnym na Corradino był skład prochu (polverista) w Ras Ħanżir, zbudowany w roku 1756.
Ostatecznie Malta została zajęta przez Brytyjczyków, i wyspa stała się największą bazą Royal Navy na Morzu Śródziemnym. W latach 1860-tych zdecydowano, że Malta Dockyard zostanie rozszerzona na French Creek, zatoczkę pomiędzy Isla a Corradino. W następnych latach wzrosła potrzeba ufortyfikowania Corradino, gdyż w razie zajęcia go przez wroga, stocznia mogła zostać łatwo zaatakowana.
Corradino Lines zostały zbudowane przez Royal Engineers w latach 1871–1880; koszt budowy wyniósł £17634. W roku 1871, aby zrobić miejsce pod fortyfikacje, zburzono część megalitycznej świątyni Kordin II. Linia obronna składa się z muru obronnego w stylu poligonalnym w kształcie litery V, otoczonego suchą fosą, rozciągniętym pomiędzy Cottonera Lines a składem prochu w Ras Ħanżir. Fortyfikacje miały też za zadanie ochronę składu prochu, który również został zmodernizowany, przez dodanie oslony ze stanowiskami dla muszkieterów. Uzbrojenie linii stanowiły dwa gwintowane działa odprzodowe (ang. RML 64 pounder 64 cwt gun).