Po uwięzieniu Stapińskiego, mając 21 lat był objęty aktem oskarżenia z 24 czerwca 1891 przed trybunałem orzekającym we Lwowie w sprawie o przynależność do Ligi Narodowej (zarzucono mu pełnienie funkcji naczelnika Stapińskiego oraz kasjera związku), czemu Gawiński wraz z towarzyszami zaprzeczył. W drugim semestrze roku 1893/1894 otrzymał stypendium Menarda Konieckiego. Na UJ w styczniu 1895 uzyskał absolutorium, a lipcu tego roku zdobył stopień doktora praw.
Został praktykantem sądowym, po czym decyzją C. K. Wyższego Sądu Krajowego we Lwowie na początku stycznia 1896 został mianowany auskultantem sądowym w C. K. Sądzie Krajowym we Lwowie••. Od około 1898 był adjunktem w C. K. Sądzie Powiatowym w Rawie. Jako adjunkt sądowy na początku sierpnia 1899 został przeniesiony do C. K. Sądu Powiatowego w Baligrodzie, gdzie pracował w kolejnych latach••. We wrześniu 1902 został przeniesiony z Baligrodu i mianowany na stanowisko sekretarza C. K. Sądu Powiatowego w Podwołoczyskach•. Następnie został przeniesiony ponownie do C. K. Sądu Powiatowego w Baligrodzie, gdzie pracował jako najwyższy urzędnik: od około 1903 w randze radcy, od około 1904 jako sędzia••••, od około 1909 jako radca sądu krajowego, a od około 1910 figurował także jako naczelnik. Następnie został przeniesiony do C. K.