thumb|Pałac Czartoryskich w Żurawnie Kazimierz Jerzy Czartoryski herbu Pogoń Litewska (ur. 7 sierpnia 1892 w Pełkiniach, zm. 24 maja 1936 w Żurawnie) – polski ziemianin, oficer Wojska Polskiego, działacz społeczny, do 1921 książę.
Życiorys Urodził się 8 sierpnia 1892. Był prawnukiem Konstantego Adama (1774–1860), wnukiem Jerzego (1828–1912), synem Witolda (1864–1945) i Jadwigi z domu Dzieduszyckiej herbu Sas (1867–1941, córka Włodzimierza Dzieduszyckiego). Jego rodzeństwem byli Maria (1890–1981, po mężu Korwin-Krasińska), Anna (1891–1951), Jerzy (1894–1969), Włodzimierz (1895–1975), Jan (1897–1944), Roman (1898–1958), Stanisław (1902–1982), Elżbieta (zm. 1904), Adam (1906–1998), Witold (1908–1945), Piotr (1909–1993).
Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej. Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości został przyjęty do Wojska PolskiegoW ewidencji wojskowej był określany w latach 20. jako „Kazimierz I Czartoryski”, a w latach 30. jako „Kazimierz Czartoryski (ur. 7.8.1892)”.. Został awansowany do stopnia porucznika rezerwy artylerii ze starszeństwem z 1 czerwca 1919. W 1923, 1924 był oficerem rezerwowym do 11 Pułku Artylerii Polowej (garnizony Stanisławów/Kołomyja).